Απομαγνητοφωνημένη διήγηση
Ο Κωνσταντίνος Γκίνης, πατέρας του Παντελή.
«Εκεί στο Άγιο Όρος ο πατέρας μου πέθανε το ΄34. Παίρνω ένα τηλεγράφημα εδώ ότι ο πατέρας σου κινδυνεύει, είναι πολύ άρρωστος, ζήτημα είναι αν θα τον προλάβεις. Παίρνω και δεύτερο τηλεγράφημα, αποφασίζω και φεύγω. Το ΄34 Μεγάλη Σαρακοστή, μόλις είχαμε αποκρέψει. Ήταν η πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Πηγαίνω Θεσσαλονίκη με το τρένο, ανεβαίνω στο βαπόρι που έκανε την συγκοινωνία, πηγαίνω στη Δάφνη, παίρνω έναν αγωγιάτη ένα ζώο, ανεβαίνω απάνω. Είχε πεθάνει, δεν τον πρόλαβα ζωντανό. Πηγαίνω εκεί μου λένε έχει 3 μέρες πεθαμένος. Και το νεκροταφείο ήταν οι Καρυές ήταν η αγορά εκεί, τα μαγαζιά και ήταν μια εκκλησούλα και έβγαινες από την εκκλησούλα και ήταν ένας χώρος νεκροταφείο. Τους ξένους εκεί τους έθαβαν, μέσα στην πόλη εκεί ήταν το νεκροταφείο. Πως πέθανε, με έλεγε ο άλλος ο θείος που βρέθηκε εκεί, δέθηκε το άντερο του, γιατρός, που γιατρός. Δεν υπήρχαν εκεί γιατροί. Είχε στριφτεί το έντερο του και ό,τι έτρωγε δεν το χώνευε, το έκανε εμετό. Σε δυο τρεις μέρες δεν άντεξε η καρδιά του και τα είχε παραδώσει και τον είχαν θάψει. Και όταν πήγα εκεί ένας καλόγερος εκεί ο σπιτονοικοκύρης που είχε το σπίτι εκεί. Είχε πάει με έλεγε ο Σωτήρης, που ήταν και λίγο χαζοχαρούμενος, είχε πάει εκείνος ο παπάς πως τον λένε και άνοιξε το μπαούλο και ανακάτεψε όλα τα ρούχα, τα σήκωσε και κάτι χαρτιά, και πήρε ένα χαρτί, το έβαλε στην τσέπη και έφυγε. Είχε αφήσει σε αυτόν είχε εμπιστευτεί χρήματα σε αυτόν τον καλόγερο, ήταν απλός άνθρωπος ο πατέρας μου. Τράπεζες δεν υπήρχαν, είχε πολλά λεπτά, λίρες και τα είχε δώσει.
Εκεί στις Καρυές σε ένα ύψωμα πηγαίνω εκεί αυτός ο παπά Νήφων ο Ρώσος είχε πεθάνει και ήταν ο διάδοχος του και 2-3 καλόγεροι. Μόλις τους είπα ότι είμαι παιδί του Κώστα…α…καλώς τον, είχαν το σαμοβάρι εκεί με έδωσαν τσάι με κέρασαν , βγάζω και το χαρτί. Εδώ λέω ο μακαρίτης ο πατέρας μου είχε εμπιστευτεί τον γέροντά σας εδώ τον π. Νήφων, ορίστε το χαρτί ένα έντυπο με ρωσικά γράμματα, ότι είχε λογαριαστεί και είχε λαμβάνειν 500 χρυσές λίρες. Το διάβασαν εκεί πέρα οι Ρώσοι. Λένε, αυτό το αναγνωρίζουμε ότι είναι πραγματικό το χαρτί ότι δεν είναι ψεύτικο, αλλά δυστυχώς δεν έχομε εμείς που είμαστε υποχρεωμένοι να σε πληρώσουμε αυτά τα λεφτά, έχομε φτωχύνει πάρα πολύ. Ήταν μετά το ΄17. Το ΄17 έγινε η επανάσταση στη Ρωσία και σταμάτησε η χρυσορροή από την Ρωσία που έρχονταν εκεί στα μοναστήρια. Και όλα τα μοναστήρια αυτά τα καλογερικά τα Ρώσικα είχαν ξοφλήσει. Διατηρούνταν έτσι με τα ψέματα. Πωλούσαν άμφια, εικόνες, ιερά, Άγια Ποτήρια, λάβαρα, καμπάνες, με αυτά διατηρούνταν. Εν τω μεταξύ άρχισαν να πεθαίνουν και να λιγοστεύουν. Ένα μοναστήρι που είχε 1000 καλόγερους, είχαν πεθάνει σιγά σιγά όλοι. Καμιά πενηνταριά είχαν μείνει. Το Σαράι του Αγίου Αντρέα, όταν είχα πάει, από 900 καλόγερους που ήταν όταν έφυγα, 7 καλόγεροι είχαν μείνει. Είχαν πεθάνει όλοι, είχαν ρημάξει και να περιέλθουν πάλι αυτά στα Ελληνικά μοναστήρια πάλι. Και όπως μένουν και σήμερα πάλι.
Δεν έχομε χρήματα που να τα πληρώσουμε αυτά. Εμείς πεινούμε. Τα ρούβλια που έρχονταν εδώ τα αφιερώματα έχουν σταματήσει, έγινε η επανάσταση και η Αγία Ρωσία καταστράφηκε. Μέρα νύχτα προσευχόμεθα να επανέλθει πάλι η πρώτη κατάσταση να έρθει ο τσαρισμός, οι τσάροι οι αυτοκράτορες. Με αυτή την ελπίδα, να επανέλθει ο τσαρισμός, να έρθουν οι τσάροι, για να ζήσουν και αυτοί καλύτερα. Είδες τι γίνεται στη Ρωσία τώρα. Πάει, δούλεψε για τους Ρώσους όλη του τη ζωή εκεί.
Πήγε εκείνος ο καλόγερος λεηλάτησε το μπαούλο και τα πήρε. Πήρε και το χαρτί που είχε κατάθεση εκεί. Μόνο ένα χρωματοπωλείο παπά Σάββας λέγονταν ένας και είχε έναν καλόγερο Κοσμάς λέγονταν ο καλόγερος του. Πήγα σε αυτόν τον παπά Σάββα εκεί όλοι οι ζωγράφοι από τις Καρυές τους γνώριζα. Εκεί είχε αφήσει 5 λίρες στον παπά Σάββα. Αυτός ο Κομμάς ο καλόγερος, τον θυμούμαι σαν σήμερα. Πάρε αυτές τις 5 λίρες λέει, τις έχει ο πατέρας σου εδώ αφήσει να τις φυλάξουμε και να τα πάρει όποτε ήθελε να τα ζητήσει να τα πάρει. Αφού πέθανε τώρα ορίστε πάρτα ανήκουν σε σένα αυτά στα παιδιά του. Και μου έδωσε αυτός τις πέντε λίρες, μόνο αυτός κανένας άλλος. Εκεί στο στρώμα είχε χρήματα, λίρες, χαρτονομίσματα, βρήκαμε ένα μάτσο χαρτονομίσματα και από το στρώμα εκεί που τα είχε άφησε είχε και 5-6 λίρες και είχε ένα χρυσό νόμισμα 70 ρούβλια. Ήταν και αυτό εκεί, μόνο αυτό βρέθηκε τίποτα άλλο».
Η απολεσθείσα θήκη με το Τίμιο Ξύλο
«Ήταν χρυσός σταυρός χοντρός και καπακωτός και είχε μεντεσεδάκια χρυσό πάλι και άνοιγε και έκλεινε και μέσα εκεί στο άνοιγμα στο βάθος είχε λίγο Τίμιο Ξύλο μέσα και έκλεινε. Πάει και εκείνο. Μη ρωτάς.
Όταν έγινε η καταστροφή της Μακεδονίας όταν ήταν ο Παύλος Μέλας που είχαν καεί μοναστήρια, 1 είχαν ξεπέσει εκεί στο Άγιο Όρος. Εκεί το αφεντικό μου από τη Θεσσαλονίκη ήταν χρυσοχόοι αυτοί πήγαιναν εκεί έπεφταν εκεί σε αυτούς και είχαν και ένα Σταύρο με Τίμιο Ξύλο, ένα κομματάκι τόσο δα. Και είχε πάρει και αυτό μια ίνα λιγάκι, το μοίρασαν όλοι μεταξύ τους εκεί τον έδωσαν και αυτόν μια ίνα. Το έφερε εκεί στο Άγιο Όρος. Να δοκιμάσουμε τώρα αν πραγματικώς, γιατί εκεί τα μοναστήρια το προζύμι που ζυμώναν το άλλαζαν κάθε χρόνο των Θεοφανείων και έπιαναν καινούριο προζύμι, το πετούσαν το παλιό, και έπιαναν καινούριο προζύμι με το Τίμιο Ξύλο και το κρατούσαν εκεί το ξαναζύμωναν. Εκεί να το δοκιμάσουμε και εμείς παίρναμε αλεύρι εκεί που το είχαμε στο ντουλάπι και ανακατεύαμε τα ψάρια, το ανακατεύαμε με κρύο νερό να το κάνουμε ζυμάρι και παίρναμε δυο ποτηράκια του κρασιού και βάλαμε και στο ένα και στο άλλο το προζύμι. Στο ένα βάλαμε από πάνω το Τίμιο Ξύλο και το βάλαμε στο ράφι. Την άλλη μέρα το είδα το θαύμα ζωντανό. Εκεί που ήταν το Τίμιο Ξύλο, πώς προχώρησε η ίνα το Τίμιο Ξύλο που ήταν, είχε διαπεράσει το προζύμι και ήταν στο πάτο από το ποτηράκι και το προζύμι είχε φουσκώσει και χύνονταν απ’ έξω από το ποτήρι. Το άλλο που δεν ήταν Τίμιο Ξύλο, τίποτα, εκεί σταματημένο. Θαύμα μεγάλο το είδα με τα μάτια μου. Εκεί που ήταν το Τίμιο Ξύλο φούσκωσε το προζύμι. Πώς από μια ίνα να φουσκώσει, να γίνει το προζύμι; Δεν είναι θαύμα αυτό; Το θυμάμαι. Το άλλο όπως το βάλαμε έτσι ήτανε, άρχιζε να ξυνίζει να χαλάει. Και το παίρναμε το προζύμι και το πηγαίναμε στο χωνευτήρι που ήταν η εκκλησία το κελί και το ρίξαμε εκεί στο χωνευτήρι για να μην το ρίξουμε στα σκουπίδια. Και πήραμε το κομμάτι το Τίμιο Ξύλο και το έβαλε πάλι στο σταυρό εκεί μέσα. Όχι το αφεντικό μου, ο πατέρας μου ήταν πεθαμένος τότε. Αυτό το Τίμιο Ξύλο το βάλαμε τότε για να δοκιμάσουμε αν είναι πραγματικά Τίμιο Ξύλο. Θα γίνει το προζύμι ή δεν θα γίνει; Και στο ποτηράκι που ήταν το Τίμιο Ξύλο φούσκωσε το προζύμι και χύθηκε από το ποτήρι. Στο άλλο που δεν ήταν, δεν ήταν τίποτε. Αυτά είναι τα θαύματα τα μεγάλα όταν πιστεύει πιστεύει κανένας. Πού να βρεις Τίμιο Ξύλο; Στο Άγιο Όρος όλα τα μοναστήρια έχουν Τίμιο Ξύλο, μόνο ένα μοναστήρι έχει το μεγαλύτερο κομμάτι που υπάρχει στον κόσμο Τίμιο Ξύλο. Έχουν ένα κομμάτι μεγάλο κομμένο από Τίμιο Ξύλο.
Ο Σταυρός που σταυρώθηκε ο Χριστός ήταν δυο ξύλα απλά, δυο καδρόνια ας πούμε, που έγινε ο σταυρός. Τους τιμωρημένους είχαν διάφορες ποινές, αλλά τον δια σταυρώσεως θάνατο, ήταν στους πιο μεγάλους κακούργους. Ο Χριστός εθεωρήθη ως ο μεγαλύτερος επαναστάτης και κακούργος, εκείνη την εποχή, οι Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, Τον καταδίκασαν δια του σταυρού θάνατο, τον ατιμότερο θάνατο που ήταν τότε».
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
1 Ο Μακεδονικός αγώνας διεξήχθη από το 1904 ως το 1908. Ενδεικτικά αναφέρουμε :
Στις 21 Φεβρουαρίου 1905 πυρπολήθηκε η Μονή Αγίου Νικολάου Κορομηλιάς ενός ορεινού οικισμού του Νομού Καστοριάς.
Στις 24 Φεβρουαρίου πυρπολείται η Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου. βρίσκεται στις δυτικές πλευρές του όρους Άσκιου, 4 χλμ. ΝΑ. του σύγχρονου οικισμού της Κορησού και απέχει από την πόλη της Καστοριάς 19 χλμ.
Στις 18 Μαρτίου δέχεται επίθεση η Μονή Αγίου Αθανασίουο Ζηκοβίτσης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου